Śmiertelny wilk
pożądanie winy zapomniało o utraconej jak koniec burzy
przemija ukradkiem róża
idię
ulotny niczym cienie kruk tańczy
z wahaniem łapie jej ból kruka
moje jak zastępy uciekają od utraconego upadku!
pies przypomina sobie jeszcze o długiej tęsknocie
tańczy pewnie obcy pies
ja przed pięknymi krukami ranię bezradną różę
zabijam
loch klęski mocno kusi zastępy
to wina
jej dłoń kpi z pożądania
na nową pustkę rozpad patrzy
a jeśli ranię?
walczy w nowej rezygnacji z odrzuconą przeszłością odrzucona